من هيچ نسبتي با دادپي ندارم اما به‌عنوان يک دوست و همکار که شش سال از نزديک با او در ارتباط بوده و از نزديک، هم با تفکرش آشنايي داشته و هم فعاليت‏هايش را شاهد بوده است، بيشتر از اينکه از رفتنش بسوزم از بعضي کم لطفي‌ها مي‌سوزم. با اين‌حال فعلا دنبال بيان شجاعت، رزمندگي و خدمات او در دوران نظامي‌گري‌اش نيستم اما به جرأت ادعا مي‌کنم که ايران‌پرستي و عرق ملي و ديني دادپي، باعث خدماتي از سوي او شد که به تنهايي و با تکيه بر اراده و توان مديريتي و اجرايي خود، براي استقلال فني ايران و توسعه‌ي اين صنعت و تامين نيازهاي مربوطه اعم از متخصصان داخلي و افزايش صندلي پرواز و... صورت گرفت. آن هم درست در زماني که هواپيمايي کشور، منحصر به دو شرکت دولتي بود که از نظر قيمت و ارائه‌ي خدمات و انجام تعهدات لازم، هرطور دوست داشتند با مردم رفتار مي‌کردند و کسي هم نمي‌توانست حرفي بزند.
امروز منصفان آشنا به صنعت هوانوردي کشور اذعان دارند که هرکس در اين زمينه فعاليت دارد، به نوعي مديون زيرساخت‌هاي سخت‌افزاري و نرم‌افزاري است که دادپي طراح و موسس و حداقل گسترش دهنده‌ي آن بوده است.

بگذريم.. اما براي اطلاع دوستان گوشه‌اي از زندگي فني و خدماتي پنجاه ساله‌ي دادپي را برايتان مي‌نويسم.. تاکيد مي‌کنم که اين تنها گوشه‌اي از عظمت يک مرد خدمتگزار و متعصب در ميهن‌پرستي و اسلام‌دوستي است:
مهدي دادپي از اولين گروه خلبانان هواپيماي فانتوم اف-4  است که پس از طي اين دوره در امريکا به‌عنوان استاد پرواز به تعليم ساير خلبانان شکاري پرداخت. طي سال‌هاي پيش از پيروزي انقلاب اسلامي، موفق به  تکميل 3000 ساعت پرواز بدون سانحه با هواپيماي اف 4 و دريافت گواهينامه‌ي مربوطه از شرکت مک دونالد داگلاس و تکميل 3750 ساعت پرواز بدون سانحه در نيروي هوايي و دريافت گواهينامه‌ي مربوطه شد. در همين ايام به فرماندهي گردان‌هاي شکاري تاکتيکي پايگاه يکم شکاري (منطقه‌ي هوايي مهراباد) منصوب شد و به‌عنوان فرمانده‌ي گردان شکاري تاکتيکي 91 ، اولين گروه جنگنده‌هاي فانتوم را به پايگاه نهم شکاري بندرعباس منتقل کرد. در سال 1356 به گروه مديريت عمليات فرماندهي نيروي هوايي منتقل شد و پس از پيروزي انقلاب اسلامي به‌عنوان افسر وابسته‌ي نيروي هوايي و فرمانده‌ي دانشجويان نيروي هوايي، براي بار چندم به ايالات متحده آمريکا  و سن آنتونيو در تگزاس اعزام شد. پس از قطع روابط سياسي امريکا و ايران و علي‌رغم پيشنهاد پناهندگي در آمريکا و علي‌رغم فشارهاي سياسي، موفق شد با حفظ نظم و ديسپلين نظامي در ميان دانشجويان نيروي هوايي همراه خود، همه‌ي آنان را به ايران برگرداند.
پس از مراجعت به کشور، با درجه‌ي سرگردي به فرماندهي پايگاه ششم شکاري بوشهر منصوب شد. در شرايط بحراني آن روزها کم نبودند شب‌هايي که دادپي اسلحه‌ي ژ3 به‌دست مانند يک سرباز عادي به پاسداري از انبارهاي تجهيزات و زاغه‌هاي مهمات پاس مي ايستاد. کوتاه زماني بعد در  سي‌ويکم شهريورماه 1359 با حمله‌ي نيروي هوايي عراق به پايگاه‌هاي نيروي هوايي در کشور، دفاع مقدس آغاز شد.
پايگاه ششم شکاري بوشهر، با فرماندهي دادپي جزء اولين يگان‌هايي بود که به دفاع از مرز و بوم ايران پرداخت و در بعد از ظهر روز سي‌ويکم شهريور جنگنده بمب افکن‌هاي اين پايگاه با حمله به بصره، تاسيسات بندري و دفاع موشکي آنرا منهدم کردند و سپس خلبانان تيزپرواز پايگاه بوشهر، همراه با خلبانان نوژه و مهرآباد در حمله‌ي 140 فروندي روز اول مهر ماه به عراق شرکت جست. بوشهر اينک در خط مقدم جنگ قرار داشت و در 7 آذرماه همان‌سال، سرگرد دادپي با طراحي فاز هوايي عمليات ناوچه‌ي پيکان، بار ديگر هواپيماهاي شکاري اين پايگاه  را در نبردي سرنوشت ساز که به نابودي نيروي دريايي عراق انجاميد رهبري کرد.
طي سال‌هاي دفاع مقدس، دادپي با انجام وظيفه بعنوان جانشين معاونت عمليات نهاجا و فرمانده‌ي منطقه‌ي هوايي مهرآباد، در دفاع از سرزمين اسلامي و ميهن عزيزمان کوشيد. سخت‌کوشي مثال زدني او باعث شد که منطقه اول هوايي مهرآباد در دفاع از حريم هوايي کشور پيشگام باشد. رشادت‌هاي او باعث شد تا به او نشان رشادت فتح اعطاء گردد.
پس از پايان دفاع مقدس، ضمن خدمات فراوان و سازندگي در تمام زمينه‌ها، سرويس هوايي ارتش يا شرکت هواپيمايي ساها را احياء کرد و کارکنان پروازي و متخصصان صنعت هوانوردي نيروي هوايي را آماده‌ي فعاليت‌هاي زمان صلح نمود.
پس از بازنشستگي در سال 1371 او پس از يکسال به مديريت عاملي شرکت هواپيمايي کيش اير منصوب شد و اين شرکت در حال ورشکستگي را به يک شرکت هوايي خصوصي موفق و سودده تبديل کرد. در اين دوران با استفاده از تجارب کارکنان نيروي هوايي، پل ارتباطي مستحکمي را بين نيروي هوايي و هوانوردي بازرگاني ايجاد کرد و باعث شد تا اين پرسنل با انتقال تجارب خود به هوانوردي غيرنظامي و بازرگاني باعث تربيت نسل جديدي از هوانوردان و فعالان هواپيمايي شوند و روند توسعه‌ي پايدار هواپيمايي را تضمين کنند. او پس از مدتي انجام وظيفه به‌عنوان مدير عامل شرکت هواپيمايي فراز قشم و شرکت هواپيمايي کاسپين،  شرکت هواپيمايي آريا و مدرسه‌ي خلباني آرتاکيش را تاسيس کرد. مدرسه‌ي خلباني آرتاکيش با آموزش نزديک به 400 خلبان از ميان جوانان مشتاق فراگيري فنون پروازي، عملاً معضل کمبود نيروي ورزيده و تازه نفس را در اين صنعت حل کرده است.  بسياري از اين خلبانان جوان اکنون به عنوان کمک خلبان و فرست آفيسر (first oficer) در خطوط هوايي داخلي و خارجي در کويت، قطر و امارات به پرواز مشغول هستند. با سنگ بناهايي که دادپي در اين مجال گذاشت، به‌زودي شاهد نسلي از کاپيتان‌هاي موفق خطوط هوايي خواهيم بود که در ايران و به‌وسيله خلبانان ايراني آموزش ديده اند. اين شرکت‌ها و چند موسسه‌ي آموزشي و اقتصادي ديگر، همه بخشي از موسسه‌ي ابوفاضل هستند که توسط وي وقف امور خيريه و به‌خصوص براي توسعه‌ي صنعت هوانوردي و خودکفايي ايران عزيز از وابستگي فني و حيثيتي به بيگانگان گرديد.